Poczułam się o wiele lepiej po tej drzemce. Nogi już mnie tak nie piekły
jak wcześniej. Zastanawiałam się jaka maść czyni takie cuda. Na
zewnątrz było ciemno, widać obudziłam się przed ranem. Zastanawiałam się
gdzie podziewa się Len. Ach no tak... pewnie śpi. W końcu jest środek
nocy, co nie? Otworzyły się drzwi i do pokoju weszła uśmiechnięta
dziewczynka.
- O, już nie śpisz? - spytała cicho.- Nie martw się, przyszłam tylko sprawdzić czy lepiej się czujesz?
- Aa, Len? Gdzie on jest? - spytałam cicho.
- Zasnął na fotelu, chyba musiał być bardzo zmęczony. Maruu razem z nim -
uśmiechnęła się szeroko. - A tak po za tym, nie znam twojego imienia.
Ja jestem Sachiko.
- Amaya, posłuchaj dlaczego zdecydowałaś się nam pomóc? - spytałam po chwili.
- Bo, bo... - dziewczynka przestraszyła się tego pytania. Ja natomiast
znacznie zdziwiłam. - Ja jestem... taka jak WY... - opuściła głowę nisko
i uderzała delikatnie stopą o ścianę.
Skąd ona...
- Czyli? Taka jak MY? - zapytałam i podniosłam się lekko. Podeszłam bliżej, opierając się o ścianę.
Nie spuszczałam oczu z dziewczynki.
- Ja też potrafię to zrobić. Zamienić się. Od razu wiedziałam, że muszę
wam pomóc. Zanim tutaj dotarliście gołębie wyćwierkały mi, że zamierzają
zabić dwóch... odmieńców. Moja nienawiść do tego idioty, burmistrza,
narodziła się gdy moi rodzice odmówili współpracy. Obydwoje byli
naukowcami ale nie chcieli robić okropnych eksperymentów, ze względu na
swoją córkę. Byli szantażowani, aż w końcu straceni. Od tego momentu
staram się pomagać. Maruu, nie jest zwykłym psem. To pies z
laboratorium, często poddawany był eksperymentom. Wyczuł, że jesteście
inni - jak ja.
Podeszłam do niej bliżej i uklęknęłam przed nią.
- Przykro mi, że te okrutne rządy dosięgły kogoś tak młodego jak ty -
powiedziałam jej. Widziałam że jest smutna.- Pokażesz mi jak się
zamieniasz?
Sachiko pokiwała lekko głową. Po chwili była już zwierzęciem. Ale nigdy
czegoś takiego nie widziałam. Przede mną pojawił się biały i czysty jak
łza gołąb. Ta dziewczynka była niezwykła, bo nigdy nie widziałam żeby
ktoś zmienił się w ptaka. Wyglądała jak duch, przepięknej białej sukni.
Po chwili przybrała ludzką formę, a jej oczy pokryły się łzami.
- Czemu płaczesz? - spytałam cicho i uśmiechnęłam się. Otarłam jej policzek moją dłonią.
- Bo się cieszę, że tu jesteście. Wreszcie mogę poznać kogoś równie
"normalnego" - uśmiechnęła się przez łzy i nagle przytuliła mnie.
Gdy obie zeszłyśmy na dół, zauważyłam Lena,który spał opierając się o
łokieć. Obok niego leżał na plecach piesek. Co chwilę ruszał tylną
łapką, jakby biegł w powietrzu, chcąc dogonić królika.
Usiadłam na fotelu i odetchnęłam głęboko. Czy mogliśmy się czuć tutaj bezpieczni?
< Len? :3>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz